vrijdag 24 juli 2015

Schrijver in de schijnwerpers: M.P.O. Books (Marco)


Vertel eens iets over jezelf.

Sinds 2004 ben ik schrijver van politieromans die zich in Midden-Nederland (Utrecht, Amersfoort, Veenendaal, Wijk bij Duurstede) afspelen, soms met uitstapje naar andere delen van het land.


Welk genre schrijf je voornamelijk en heb je daarnaast ook andere genre's?

Mijn specialisme is het spannende boek. Je kunt er allerlei stickertjes op plakken: politieromans, detectives, thrillers.


Wat vind je belangrijk aan juist jouw genre?

De uitdaging om een mysterie op te lossen: er is een raadselachtige moord gepleegd: wie was het slachtoffer, waarom is hij/zij vermoord en door wie? Een goede politiethriller/detective weet de lezer in de ban van het verhaal te houden.


Wat vind je zo leuk aan het schrijversvak?

Het creatieve. Ik begrijp soms zelf nauwelijks nog hoe uit een oorspronkelijk idee een wereld van personages met hun onderlinge verhoudingen tot stand is gekomen. Een idee komt tot leven. Maar dat proces is niet gemakkelijk. Het is een uitdaging die het uiterste van me vergt: ik ben niet gauw tevreden.


Welke waarde hecht je aan recensies? Zowel goede als slechte.

Recensies zijn altijd lastig te interpreteren, zowel die van amateurs als van "professionals". Een goede recensent recenseert ook zichzelf - dat wil zeggen: hij vraagt zich af waarom een verhaal bij hém overkomt zoals het geval is. Maar dat doet bijna niemand. Hoe een boek overkomt, wordt door allerlei factoren beïnvloed. Als schrijver kan ik al die (persoonlijke en professionele) factoren niet inschatten.
Neem bijvoorbeeld de professionele recensent. Die verdient een vast bedrag voor een recensie, ongeacht hoe dik een boek is. Hij maakt (vooral als hij meer boeken te bespreken heeft) een planning waarin hij bepaalt hoe lang hij met een boek bezig is. Maar wat nu als het boek meer woorden bevat dan de recensent inschatte? Dan doet hij er langer over dan verwacht, en die tijd heeft hij er niet voor over, want hij verdient er niet méér door. In zijn beleving kan het daardoor lijken alsof er weinig vaart in het boek zit. Immers, hij had een planning, en die haalt hij niet en dat frustreert. Hij zal geneigd zijn het te wijten aan het boek. Misschien zal hij zelfs geërgerd doorbladeren in plaats van aandachtig te lezen.
Een goede recensent zal beseffen dat het aan zijn planning zóú kúnnen liggen. Oftewel, hij is óók bereid kritisch naar zichzelf te kijken. Hij zal zich afvragen hoe het komt dat hij te weinig vaart ervaart. Kan het aan hemzelf liggen?
Dus wat moet ik met de kritiek dat er te weinig vaart in een boek zit? Mijn romans tellen soms veel meer woorden dan je van een politieroman zou verwachten, en mijn uitgever zet relatief veel woorden op een pagina: een boek lijkt dus redelijk gemiddeld (250-290 pagina's), maar is dik! Mijn meest recente uitgave, 'Cruise control' had net zo goed 450-500 pagina's kunnen tellen bij een andere uitgeverij.
Als een professionele recensent het verwijt maakt dat het verhaal te weinig vaart heeft, welke waarde moet ik er dan aan hechten? Is het echt zo, of ligt het misschien ook wel (een beetje of volledig?) aan de professionele recensent die simpelweg niet meer tijd voor mijn boek over had? Immers, hij verdient een vast bedrag per recensie, dus waarom véél meer tijd erin steken? Het zou wel eens aan zijn planning kunnen liggen. Dat is een professionele factor die ik niet kan inschatten. Dus, wat doe ik ermee? Ik kan de recensent wel om een toelichting vragen, maar ik moet de eerste recensent tegenkomen die zal toegeven dat het aan hemzelf zou kunnen liggen.
Kortom: ik haal de schouders gefrustreerd op.


Het is bekend, dat het voor veel schrijvers heel moeilijk is om een plaats op de boekenmarkt te veroveren. Ook al hebben ze nog zo'n goed boek geschreven. Hoe ervaar jij dat / heb je dat ervaren?
  
Het is inderdaad zeer moeilijk. Dat ligt aan heel veel factoren waarop je niet/nauwelijks invloed hebt. Er zijn steeds minder onafhankelijke boekhandels. Veel winkels zijn aangesloten bij een keten die van bovenaf bepaalt wat er op de planken komt te staan. In die winkels is minder/geen ruimte voor eigen initiatief van de winkeliers. Veel van die winkeliers durven het risico ook niet aan een boek van een onbekende auteur op de planken te zetten, want als ze geen verkoop hebben, lijden ze schade. Ik heb mijn ervaringen hiermee beschreven in 'Schrijven is... een afgesloten huis', dat gaat over de totstandkoming van mijn thriller 'Een afgesloten huis', en de moeite die het kostte het te promoten. Het is een eerlijke weergave van het leven en werk van een schrijver bij een kleine uitgeverij.


Wat doe je / deed je om bekend te worden bij het lezerspubliek?

Ik werkte aan een uitgebreide website waarop ik recensies van boeken en dvd's plaatste. Ik zocht actief de publiciteit, verspreidde flyers en posters, bezocht winkels. Mijn boek 'Schrijven is... een afgesloten huis' beschrijft tien tips om een boek te promoten en mijn eigen ervaringen met het uitvoeren van die tips.


Hoeveel boeken heb je inmiddels geschreven?

Er zijn er een stuk of tien gepubliceerd. Maar ik heb veel meer manuscripten liggen.


Naar welke titel gaat je persoonlijke voorkeur uit en waarom?

Van mijn gepubliceerde boeken heb ik een zwak voor mijn debuut, 'Bij verstek veroordeeld', ook omdat het zich afspeelt op een mooie locatie. Ik bezocht die locatie om erachter te komen of het geschikt was voor het verhaal dat ik aan het ontwikkelen was. Door dat bezoekje kwam het verhaal tot leven en wist ik dat ik de juiste plek had gevonden. Als ik eraan terugdenk, kan ik dat goede gevoel terughalen, al is het alweer bijna vijftien jaar geleden.


Hoeveel boeken zullen er nog van jou verschijnen, denk je?

Geen idee. Misschien niets meer. Misschien nog 50. Ik hoop 50.


Op welke website kunnen we je vinden?


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen